مرور

هیچ کدام‌مان نیامده ایم که بمانیم؛ همه در گذریم . . .

مرور

هیچ کدام‌مان نیامده ایم که بمانیم؛ همه در گذریم . . .

ردّی از به‌خود بودگی

پنجشنبه, ۲۰ ارديبهشت ۱۳۹۷، ۰۳:۲۵ ب.ظ

۲۰ اردی.بهشت۹۷. نمی‌خواهم نقشی در زندگی هیچ کس داشته باشم. پس ازین تنها ردی از خود بجا خواهم گذاشت و می‌روم..هرکسی و هرجایی سزاوار نقش پذیری نیست، نقش‌هایم می‌ماند برای خودم. تنها ردّی کافیست برای من. تا خود او تصمیم بگیرد ردّم را بگیرد و پیدایم کند یا بگذارد محو شوم و خاطره پاک شده‌ی ذهنی باشم که شاید سالها بعد گذرش به کسی بیفتد که شبیه من شعر می‌خواند. حرف می‌زند. بله میگوید. به لحظه های بی نمکش قهقهه می‌زند. دستش را می‌گیرد و با یک نگاه یک خروار بحث را فیصله می‌دهد..شاید یکی از این لحظه‌ها در خاطرش رد زنی را بیابد که حتی بیاد نیاورد سوژه‌ی یکی از بی‌شمار داستانی است که خوانده یا او را جایی واقعا دیده و تقدیرشان در روزهایی با هم تلاقی داشته..برای من ردی کافیست برای دیگری..خدا را شکر می‌کنم آنقدری "به‌خود بودگی" در خودم می‌یابم که هویتم بر هیچ موقعیت،شخص یا لحظه‌ای وابسته نباشد. خدا را شکر می‌کنم برای تمام سیر انفسی که  مرا قوی کرد که روی پای خودم باشم و تاثیرگذار..خدا را شکر می‌کنم که توانسته‌ام از قیل و قال و شلوغی سطح زده خلوتی برای خودم داشته باشم که بنشینم از آنجا کف‌های روی آب را تماشا کنم و بگذارم آنچه رفتنی است از من عبور کند...خدا را شکر می‌کنم برای دوستانی که برایم مانده‌اند و حقیقی و به تمامه و خالص مانده‌اند. کسانی که معنای رفاقت را حتی از دور و حتی گاهی به گاهی با من زندگی می‌کنند. کسانی که از نبودنشان دلم نمی‌لرزد. اطمینانی هست که همیشه هستند. یک‌دل و به تمامه.‌.نه برای عیش یک‌روزه و خماری بعد از آن..در این دنیا زیستن مستی مدام می‌خواهد که هم پیاله‌ شدنش از هرکسی برنمی آید...

۹۷/۰۲/۲۰ موافقین ۰ مخالفین ۰
من که می‌نویسم

نظرات  (۰)

هیچ نظری هنوز ثبت نشده است

ارسال نظر

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
تجدید کد امنیتی